دکتر علیرضا رادبین

اعتقادی. قرآنی. روائی. اخلاقی و تربیتی

اهداف قیام امام حسین صلوات الله علیه
نویسنده : دکترعلیرضارادبین - ساعت ۱:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱۳٩۱/٩/٢
 

بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحیم‏

اللّهم صلّ علی محمّد و آل محمّد وعجّل فرجهم والعن اعداءهم اجمعین

السلام علیک یا ابا عبدالله الحسین

قسمتی از خطبه سیّد الشّهداء در باره اصلاح مردم و بیان علت قیام خود:

«اللَهُمَّ إنَّکَ تَعْلَمُ أَنَّهُ لَمْ یَکُنْ مَا کَانَ مِنَّا تَنَافُسًا فِى سُلْطَانٍ، وَ لَا الْتِمَاسًا مِنْ فُضُولِ الْحُطَامِ؛ وَ لَکِنْ لِنَرَى الْمَعَالِمَ مِنْ دِینِکَ، وَ نُظْهِرَ الإصْلَاحَ فِى بِلَادِکَ، وَ یَأْمَنَ الْمَظْلُومُونَ مِنْ عِبَادِکَ، وَ یُعْمَلَ بِفَرَآئِضِکَ وَ سُنَنِکَ وَ أَحْکَامِکَ. فَإنْ لَمْ تَنْصُرُوناوَ تُنْصِفُونَا قَوِىَ الظَّلَمَه عَلَیْکُمْ‏ وَ عَمِلُوا فِى إطْفَآءِ نُورِ نَبِیِّکُمْ؛ وَ حَسْبُنَا اللهُ، وَ عَلَیْهِ تَوَکَّلْنَا، وَ إلَیْهِ أَنَبْنَا، وَ إلَیْهِ الْمَصِیرُ.»

بار پروردگارا! البته تو مى‏دانى که آنچه از ما اهل بیت انجام گرفته به جهت میل و رغبت رسیدن به سلطنت و قدرت ظاهری نبوده است؛و نه از جهت درخواست زیادیهاى اموال ناچیزدنیا!بلکه به علّت آن است که نشانه‏ها و علامت هاى دین تو را ببینیم،ودر بلاد و شهرهاى تو صَلاح و اصلاح ظاهر سازیم؛و تا اینکه ستمدیدگان از بندگانت در امن و امان بسر برند،و به واجبات و سنّت‏ واحکام تو عمل شود.پس اى مردم اگر شما ما را یارى ندهید و از درِانصاف با ما در نیائید؛ حاکمان جائر و ستمکار بر شما چیره مى‏گردند،و قواى خود را علیه شما بکار مى‏بندند،و درخاموش نمودن نور پیغمبرتان مى‏کوشند.و خدا براى ما کافى است، و بر او توکّل مى‏نمائیم، و به سوى او باز مى‏گردیم، و به سوى اوست همه بازگشت‏ها.

وصیّت نامه‏اىسید الشهداء(صلوات الله علیه) به برادر خود محمّد بن حنفیّه:

«بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ. هَذَا مَا أَوْصَى بِهِ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِىِّ بْنِ أَبِى طَالِبٍ إلَى أَخِیهِ مُحَمَّدٍ الْمَعْرُوفِ بِابْنِ الْحَنَفِیَّه:إنَّ الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِىٍّ یَشْهَدُ أَنْ لَا إلَهَ إلَّا اللَهُ، وَحْدَهُ لَا شَرِیکَ لَهُ. وَ أَنَّ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَهُ عَلَیْهِ وَ ءَالِهِ عَبْدُهُ وَ رَسُولُهُ، جَآءَ بِالْحَقِّ مِنْ عِنْدِ الْحَقِّ. وَ أَنَّ الْجَنَّه وَ النَّارَ حَقٌّ.وَ أَنَّ السَّاعَه ءَاتِیَه لَا رَیْبَ فِیهَا.وَ أَنَّ اللَهَ یَبْعَثُ مَنْ فِى الْقُبُورِ.إنِّى لَمْ أَخْرُجْ أَشِرًا وَ لَا بَطِرًا وَ لَا مُفْسِدًا وَ لَا ظَالِمًا وَ إنَّمَا خَرَجْتُ لِطَلَبِ الإصْلَاحِ فِى أُمَّه جَدِّى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَهُ عَلَیْهِ وَ ءَالِهِ؛أُرِیدُ أَنْ ءَامُرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ أَنْهَى عَنِ الْمُنْکَرِ، وَ أَسِیرَ بِسِیرَه جَدِّىوَ سِیرَه أَبِى عَلِىِّ بْنِ أَبِى طَالِبٍ علیه السلام.فَمَنْ قَبِلَنِى بِقَبُولِ الْحَقِّ فَاللَهُ أَوْلَى بِالْحَقِّ، وَ مَنْ رَدَّ عَلَىَّ هَذَا أَصْبِرُ حَتَّى یَقْضِىَ اللَهُ بَیْنِى وَ بَیْنَ الْقَوْمِ بِالْحَقِّ؛ وَ هُوَ خَیْرُ الْحَاکِمِینَ.وَ هَذِهِ وَصِیَّتِى إلَیْکَ یَا أَخِى؛ وَ مَا تَوْفِیقِى إلَّا بِاللَهِ، عَلَیْهِ تَوَکَّلْتُ وَ إلَیْهِ أُنِیبُ. وَ السَّلَامُ عَلَیْکَ وَ عَلَى مَنِ اتَّبَعَ الْهُدَى. وَ لَا حَوْلَ وَ لَا قُوَّه إلَّا بِاللَهِ الْعَلِىِّ الْعَظِیمِ.»

‏بسم الله الرّحمن الرّحیم. اینست آن وصیّتى که حسین بن علىّ بن أبى طالب به برادرش: محمّد که معروف به ابن حنفیّه است: البته حسین بن علىّ گواهى مى‏دهد که هیچ معبودى جز خداوند نیست؛ اوست یگانه و شریک ندارد.وبدرستیکه محمّد صلّى الله علیه و آله، بنده او و فرستاده اوست که به حقّ از جانب حقّ آمده است.و اینکه بهشت و جهنّم حقّ است، و قیامت فرامى‏رسد و در آن شکّى نیست. و اینکه خداوند تمام کسانى را که درقبرها  هستندبرمى‏انگیزاند.من خروج نکردم از براى تفریح و تفرّج؛ونه ازبراى استکبارو بلندمنشى، و نه از براى فساد و خرابى، و نه از براى ظلم و ستم و بیدادگرى! بلکه خروج من براى اصلاح امّت جدّم محمّد صلّى الله علیه و آله مى‏باشد.من مى‏خواهم امر به معروف نمایم، و نهى از منکر کنم؛و به سیره وسنّت جدّم،وآئین وروش پدرم  علىّ بن أبى طالب علیه السّلام رفتار کنم.پس هر که مرا بپذیرد و به قبولِ حقّ قبول کند، پس خداوند سزاوارتر است به حقّ.و هرکه مرادر این امر ردّ کندوقبول ننماید، پس من صبرو شکیبائى پیشه مى‏گیرم،تا آنکه خداوند میان من و میان این جماعت، حکم به حقّ فرماید؛و اوشایسته ترین حکمران است.واین وصیّت من است به تواى برادر و تأیید وتوفیق من نیست مگر از جانب خدا؛بر او توکّل کردم، و به سوى او بازگشت مى‏نمایم. و سلام بر تو و بر هر که از هدایت پیروى نماید.و هیچ جنبش

و حرکتى نیست، و هیچ قوّه و قدرتى نیست؛ مگر به خداوند بلند مرتبه و بزرگ.

«حَدَّثَنِى أَبِى عَنْ أَبِیهِ عَلَیْهِمَا السَّلَامُ أَنَّ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ الْکُوفَة کَتَبَ إلَى الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِىٍّ عَلَیْهِمَا السَّلَامُ:یَا سَیِّدِى! أَخْبِرْنِى بِخَیْرِ الدُّنْیَا وَ الآخِرَه!فَکَتَبَ علیه السلام: بِسْمِ اللَهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ. أَمَّا بَعْدُ، فَإنَّ مَنْ طَلَبَ رِضَا اللَهِ بِسَخَطِ النَّاسِ کَفَاهُ اللَهُ أُمُورَ النَّاسِ؛ وَ مَنْ طَلَبَ رِضَا النَّاسِ بِسَخَطِ اللَهِ‏وَکَلَهُ اللَهُ إلَى النَّاسِ؛ وَ السَّلَامُ.»

 روایت کرد براى من پدرم، از پدرش- که بر آن دو سلام باد- که مردى از اهل کوفه، نامه‏اى به محضر حضرت حسین بن علىّ نوشت بدین مضمون: اى سیّد من و آقاى من! مرا خبر ده که خیر دنیا و آخرت چیست؟

حضرت براى او چنین نوشتند: بسم الله الرّحمن الرّحیم. امّا بعد، کسیکه رضاى خدا را طلب کند، گرچه همراه با ناراحتى و غضب مردم باشد، خداوند او را از امور مردم کفایت مى‏کند. و کسیکه رضا و پسند مردم را طلب کند به غضب و سَخط خداوند، خداوند امور او را به مردم مى‏سپارد؛ و السّلام.

حضرت فرمودند:

«إنَّ النَّاسَ عَبِیدُ الدُّنْیَا، وَالدِّینُ لَعْقٌ عَلَى أَلْسِنَتِهِمْ، یَحُوطُونَهُ مَا دَرَّتْ مَعَایِشُهُمْ؛ فَإذَا مُحِّصُوا بِالْبَلآءِ قَلَّ الدَّیَّانُونَ.»

مردم بندگان دنیا هستند، و دین چون آب دهانیست که بر روى زبانهاى آنان جارى است، و تا جائیکه معیشت‏هاى آنان فراوان است، متعهّد و حافظ دین هستند؛ امّا زمانیکه به بلایا و مشکلات آزمایش شوند، دینداران حقیقى اندک خواهند بود. (نقل ازکتاب لمعات الحسین،علامه طهرانی)

اللّهم اجعل محیانا محیا محمّد و آل محمّد و مماتنا ممات محمّد و آل محمّد و احشرنا مع محمّد و آل محمّد بحقّ محمّد و آل محمّد.